Rynek pracy USA traci impet. Bezrobocie najwyżej od czterech lat

• Amerykański rynek pracy wyraźnie hamuje, a stopa bezrobocia wzrosła do 4,6%, najwyżej od czterech lat, co potwierdza stopniowe chłodzenie gospodarki USA.

• Polityka Rezerwy Federalnej wchodzi w fazę ostrożnego wyczekiwania, mimo wcześniejszych obniżek stóp procentowych i narastających sygnałów słabości koniunktury.

• Niepewność wokół danych makroekonomicznych, spowodowana paraliżem administracji federalnej i zmianami strukturalnymi na rynku pracy, komplikuje ocenę realnej kondycji gospodarki.

Rynek pracy USA – odbicie czy tylko statystyczna iluzja?

Listopadowy wzrost zatrudnienia o 64 tysiące etatów, wyższy od rynkowych oczekiwań, na pierwszy rzut oka może sprawiać wrażenie poprawy sytuacji po głębokim załamaniu w październiku, kiedy gospodarka USA straciła ponad 105 tysięcy miejsc pracy. Jednak zdaniem analityków, takie odczyty należy interpretować z dużą ostrożnością. Dane pojawiły się bowiem z opóźnieniem, po jednym z najdłuższych w historii paraliżów administracji federalnej, który poważnie zaburzył proces zbierania informacji statystycznych.

Stopa bezrobocia wzrosła do 4,6%, a szersza miara obejmująca osoby zniechęcone do poszukiwania pracy oraz zatrudnione w niepełnym wymiarze z powodów ekonomicznych sięgnęła 8,7%. To poziomy nienotowane od kilku lat i wyraźny sygnał, że rynek pracy przestaje być tak odporny, jak w poprzednich kwartałach. Co istotne, wzrost bezrobocia nie wynika wyłącznie z redukcji etatów, lecz również z rosnącej aktywności zawodowej – liczba osób wchodzących na rynek pracy zwiększyła się, co mechanicznie podniosło stopę bezrobocia.

Struktura zatrudnienia ujawnia słabości gospodarki

Głębsza analiza danych pokazuje, że ponad 70% nowych miejsc pracy powstało w sektorze ochrony zdrowia, który dodał aż 46 tysięcy etatów. Zdaniem analityków jest to sektor o specyficznej dynamice, napędzany głównie starzeniem się społeczeństwa, a nie cyklem koniunkturalnym. Oznacza to, że wzrost zatrudnienia w tym obszarze nie musi odzwierciedlać realnej siły całej gospodarki.

Pozytywnie wyróżnia się również budownictwo, gdzie zatrudnienie wzrosło o 28 tysięcy miejsc pracy, w tym znacząca część w segmencie wyspecjalizowanych wykonawców. Część ekonomistów wskazuje, że może to być pośrednio związane z inwestycjami w centra danych i infrastrukturę dla sztucznej inteligencji, co nadaje tym danym bardziej strukturalny, długoterminowy charakter.

Z drugiej strony niepokój budzą spadki zatrudnienia w transporcie, logistyce oraz sektorze hotelarsko-gastronomicznym, które tradycyjnie uchodzą za wczesny barometr kondycji konsumenta. Zdaniem analityków słabość tych branż może sugerować, że amerykańskie gospodarstwa domowe stają się coraz bardziej ostrożne w wydatkach, co w dłuższym horyzoncie może przełożyć się na wolniejszy wzrost gospodarczy.

Płace, inflacja i dylemat Rezerwy Federalnej

Jednym z kluczowych wniosków z najnowszych danych jest wyraźne spowolnienie dynamiki płac. Średnie godzinowe wynagrodzenie wzrosło w listopadzie jedynie o 0,1% miesiąc do miesiąca, a w ujęciu rocznym o 3,5%, co jest najniższym tempem od 2021 roku. Co więcej, realny wzrost płac pozostaje minimalny, zaledwie nieznacznie przewyższając inflację.

Dla Rezerwy Federalnej to argument przemawiający za tezą, że rynek pracy nie generuje presji inflacyjnej. Bank centralny stoi jednak przed trudnym wyborem. Z jednej strony widoczne są symptomy osłabienia gospodarki, z drugiej – inflacja pozostaje uporczywa, a dane makroekonomiczne są obarczone znaczną niepewnością. Nic więc dziwnego, że po trzech kolejnych obniżkach stóp procentowych, które sprowadziły główną stopę Fed do przedziału 3,5–3,75%, decydenci sygnalizują wyższy próg dla dalszego luzowania polityki monetarnej.

Rynki finansowe zdają się podzielać ten sceptycyzm. Prawdopodobieństwo kolejnej obniżki stóp w styczniu pozostaje niskie, a inwestorzy oczekują raczej okresu wyczekiwania, podczas którego Fed będzie próbował oddzielić realne trendy od statystycznego szumu.

Niepewność danych i szersze konsekwencje dla rynków

Dodatkowym źródłem niepokoju jest pogarszająca się wiarygodność danych statystycznych. Długotrwały shutdown administracji federalnej doprowadził do braków w raportach, a w październiku po raz pierwszy od 1948 roku nie opublikowano pełnej stopy bezrobocia. Zdaniem analityków może to oznaczać, że rzeczywista skala osłabienia rynku pracy jest większa, niż pokazują oficjalne liczby.

Na obraz gospodarki nakładają się również czynniki strukturalne, takie jak zaostrzenie polityki imigracyjnej, które ograniczyło podaż siły roboczej. W efekcie, jak twierdzą analitycy, amerykańska gospodarka nie potrzebuje dziś setek tysięcy nowych miejsc pracy miesięcznie, aby utrzymać stabilną stopę bezrobocia – wystarczyłoby około 50 tysięcy nowych etatów. To fundamentalna zmiana w porównaniu z poprzednimi cyklami koniunkturalnymi.

Dla rynków finansowych oznacza to okres podwyższonej zmienności i niepewności. Akcje reagują umiarkowanie, obligacje pozostają wrażliwe na każde nowe dane makroekonomiczne, a dolar balansuje pomiędzy oczekiwaniami na dalsze luzowanie polityki monetarnej a relatywną siłą gospodarki USA na tle innych regionów świata.

Z perspektywy analitycznej obecna sytuacja przypomina przejściową fazę „miękkiego osłabienia”, w której gospodarka nie wpada jeszcze w recesję, ale traci dotychczasowy impet. Kluczowe będzie rozstrzygnięcie, czy słabość rynku pracy rozleje się na konsumpcję, czy też zostanie zamortyzowana przez wciąż relatywnie dobrą kondycję finansową gospodarstw domowych. W krótkim terminie inwestorzy powinni przygotować się na podwyższoną niepewność i większą selektywność w doborze aktywów.